Uratuj nas

Miał to być niemal leniwy dzień. Jedyne, co miałam zrobić, to dosmażyć drugi etap konfitury z morel bez żelfiksu i zapakować w słoiki. Około 14 jednak uznaliśmy wraz ze Stasiem, że przydałyby się owoce jakieś w domu i wyruszyliśmy. Pospiesznie zrobiłam listę zakupów potrzebnych do barszczu, bo dostaliśmy niedawno przepis na TEN barszcz z Kościerzyny, więc w leniwy dzień można go zrobić. Trudno o tej porze roku zdobyć buraki, ale jedno stoisko- moje ulubione zresztą- miało. Stoisko jest ulubione, bo sprzedaje na nim dwóch facetów, którzy są uprzejmi, nie dają zepsutych owoców i nigdy jeszcze nie zagadnęli. Kiedyś miałam inne ulubione, ale gdy zeszłej wiosny wyskoczył mi brzuch, rozpoczęły się pytania i opowieści. Omijam je szerokim łukiem, nigdy nie zapuszczam się w tą alejkę.

 Kiedy jednak przechadzaliśmy się ze Stasiem, po wszystkich pozostałych alejkach poszukując buraków, ujrzeliśmy (w sumie nie wiem, czy Staś też ujrzał, bo akurat obrabiał pluszowego misiaka) kosz porzeczek czerwonych. Napis wieścił, że jest ich 3 kg i że 7 złotych kosztują, ale nie wiedziałam, czy cena dotyczy kosza, czy kilograma. Za kilogram to jednak żadna okazja. A ważne jest jeszcze, że nie miałam w domu żadnych nadmiarowych słoików, potrzebne do morel miała mi tez przywieźć mama. Obeszłam stoiska przy hali dwa razy szukając chyba jeszcze truskawek w rozsądnej cenie (nie znalazłam), gdy napis przy mijanych już porzeczkach przemówił do mnie „3 kg, 7 zł, koszyk”, podczas gdy w sąsiadujących koszykach były wiśnie z napisem „x zł, 1 kg”. Porzeczki do mnie krzyczały! Krzyczały „uratuj nas, bo się zepsujemy”. Upewniłam się, że dobrze rozumiem i 7 złotych dotyczy całego koszyka. Dotyczyło. Uratowałam.

Zostawiliśmy ciężkie zakupy w wózkarni i popędziliśmy tak, jak dziurawy chodnik i parkujące na nim auta pozwoliły po cukier żelujący. Przyjechała mama. Stasio przeżył atak zębów, a ja myłam porzeczki, oddzielałam te naprawdę nieliczne zepsute i myłam, myłam. W międzyczasie gotował się barszcz. Barszcz nie jest idealnie doprawiony, ale już wiem, jak go poprawię następnym razem. Mama pojechała, Stasio zasnął, wrócił Mąż, zjedliśmy barszcz i zaczęła się impreza. Mąż przeciskał porzeczki przez ściereczkę, co zostało obscenicznie porównane przez młodych babrających się w pieluchach rodziców do rozdzielania szamba na mocz i kał (konsystencja wyzutych z soku porzeczek jest wymowna). Ja smażyłam morele i wyparzałam słoiki, które zdobyłam poprzez przełożenie resztek różnych rzeczy do miseczek i poprzez opróżnienie szafki u babci z wszystkich słoików, jakie się tam znajdowały. Gdy morele doszły, użyłam nowego, kupionego w Carrefourze za 4,99 lejka do słoików i wlałam je tamże. Żaden brzeg się nie pobrudził. Cudo. Morele są z TEGO przepisu, ale chyba się starzeję, bo dla mnie za słodkie. Po morelach przyszedł czas na porzeczki. Wyciśnięty sok został zmieszany z żelfiksem 3:1 według przepisu i powstała idealnie kwaskowata galaretka. Dla nas ma ona nadzwyczajny smak wspomnień.

Piotr ląduje na blogu, bo żeby były publikowalne zdjęcia, nie zdejmował koszulki i męczył się w ukropie, więc jestem mu to winna.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s